ΠΟσΟ υποΚριτΕς ειμαΣτε τεΛικΑ?

Το ξέρω πως αν σε ρωτούσαν θα έλεγες με την μια ΟΧΙ, κι όμως αν  το καλοσκεφτεις αρκετές φορές κατά την διάρκεια της ημέρας το έχεις κάνει  τόσο ανώδυνα όμως που ασυνείδητα ή όχι δεν έχεις δώσει την απαραίτητη προσοχή.

 Όλοι μας φοράμε διάφορες μάσκες καθημερινά. Οι μάσκες αυτές αντικατοπτρίζουν τους ρόλους που μας έχουν δώσει ή έχουμε επιλέξει εμείς στη δουλειά, στις σχέσεις μας με τους άλλους, ή σε στιγμές στο οικογενειακό μας περιβάλλον, δηλαδή σαν να παίζουμε ένα θέατρο καθημερινά.

Δεν θεωρώ πως είναι κακό να υποκρίνεσαι, να γίνεσαι ή να παίρνεις στοιχεία ενός ρόλου που ίσως και να μην σου ταιριάζει γάντι, ίσως πάλι και να είναι στα  μέτρα σου…

Για παράδειγμα, έχεις  χαμογελάσει  μ’ένα αστείο που δεν σ’ ενθουσιάζει και τόσο πολύ, όμως από ευγένεια το κάνεις, αρα υποκρίνεσαι πως σου αρέσει και καλά κάνεις !σε αυτές τις ΄΄αθωωες΄΄ περιπτώσεις  το κακό είναι μικρο,τι γίνεται όμως όταν αναγκάζεσαι να υποκρίνεσαι σε όλους για να δείχνεις κάτι που δεν είσαι πραγματικά?

Γίνεται συνήθεια και εγκλωβίζεσαι σε μια  ψευδαίσθηση, σ’έναν  ρόλο που δεν γράφτηκε για σένα και αργά ή γρήγορα η παράσταση θα τελειώσει και οι μάσκες θα πέσουν, θα πάψεις και θα βαρεθεί και συ να δείχνεις πως όλα είναι καλά, όλα είναι τέλεια.

Δεν είναι ανάγκη για να μην στεναχωρείς τον άλλον να υποκρίνεσαι τον καλό, τον αστείο, να δίνεις υποσχέσεις που ποτέ δεν κρατάς, γιατί μετά είναι χειρότερα τα πράγματα και καταλήγεις να είσαι ψεύτης/ψεύτρα και τίποτα παραπάνω, όλα τελικά θέλουν μέτρο λοιπόν.

Δεν χρειάζεται να έχεις πάντα τον πρωταγωνιστικό, τον ίδιο βαρετό και μονότονο ρόλο, δοκίμασε και κάτι διαφορετικό όχι όμως εις βάρος των άλλων και ειδικά του εαυτού σου…

και να θυμάσαι να βγάζεις την μάσκα και να καταλαβαίνεις πότε τελειώνει η παράσταση και πότε έρχεται η ώρα για να επιστρέψεις στον πραγματικό σου εαυτό!