τΑ 10 αΓΑπηΜΕνα ΜΙουζΙΚαλ!

To μιούζικαλ είναι ένα είδος Θεάτρου που περιλαμβάνει τραγούδια, διαλόγους (πρόζα) και χορό. Είναι ένας τρόπος να πεις μια ιστορία και να εκφράσεις το συναισθηματικό περιεχόμενο της, δηλαδή το χιούμορ, το πάθος, τον έρωτα, το θυμό και πολλά άλλα κινητοποιώντας μέσα από το κείμενο, τη μουσική, την κίνηση καθώς και τις τεχνικές πτυχές της ψυχαγωγίας,
όπως πχ τα οπτικά εφέ, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα ενιαίο σύνολο από το οποίο καμία από τις τέχνες που περιλαμβάνει να μην ξεχωρίζει από την άλλη με κανένα τρόπο. Πάρολο που το μιούζικαλ καλύπτεται από άλλες θεατρικές μορφές όπως η όπερα, αυτή του η ιδιαιτερότητα να έχει ιση αντιμετόπιση και να δίνει την ίδια σοβαρότητα σε όλες τις τέχνες που το αποτελουν, δίνει στο είδος έναν άλλο χαρακτήρα, ένα χαρακτήρα που αναγνωρίζεται ως το μουσικό θέατρο.

Τα μιούζικαλ έχουν γίνει γνωστά κυρίως από τα μεγάλα θέατρα και τους υψηλούς προυπολογισμούς του West End του Λονδίνου και του Broadway της Νέας Υορκης αλλα στην πραγματικότητα παραγωγές ανεβάζουν παγκοσμίως ακόμα και στο πειραματικό θέατρο, στα off Broadway θέατρα (περιφεριακά της Νέας Υορκης) ή και από ερασιτεχνικούς θιάσους και σχολεία. Εκτός από την Βρετανία και την Βόρεια Αμερική, υπάρχουν ζωντανες μουσικές σκηνές και σε πολλές χώρες σε Ευρώπη, Λατινική Αμερική, Αυστραλία και Ασία.

Αν και η μουσική είναι ένα μέρος της δραματοποίησης από τους αρχαίους χρόνους και την Ελληνική τραγωδία και κομωδία, το σύγχρονο μουσικό θέατρο εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, με αποκορύφωμα τα έργα των Gilbert και Sullivan στη Βρετανία και των Harrigan και Hart στην Αμερική. Ακολουθούν πολυάριθμα Edwardian μιούζικαλ, κωμωδίες και έργα Αμερικανών δημιουργών όπως ο George Μ.Cohan. Στις αρχές του 20ου αιώνα το πριγκιπικό θέατρο παρουσίασε μιούζικαλς όπως το «Of Thee I Sing», παραστάσεις που θεωρούνται σπουδέα καλλιτεχνικά βήματα καθώς οδήγησαν σε πρωτοποριακα έργα όπως το Show Boat και το Oklahoma! Μερικά από τα πιό διάσημα μιούζικαλ στις δεκαετίες που ακολούθησαν ήταν τα West Side Story, The Fantasticks, Hair, A Chorus Line, Les Misérables, The Phantom of the Opera, Rent, The Producers και Wicked.

Moulin Rouge

 Το αισθηματικό μιούζικαλ Moulin Rouge δημιουργήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον Μπαζ Λούρμαν και προβλήθηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 6 Μαΐου 2001 υπό την αιγίδα της 20th Century Fox. Στην Ελλάδα, οπού διανεμήθηκε από την Odeon, έκανε πρεμιέρα στις 9 Νοεμβρίου 2001. Αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού ποιητή, του Κρίστιαν (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ), ο οποίος ερωτεύεται μια σταρ του καμπαρέ Μουλέν Ρουζ, την Σατίν (Νικόλ Κίντμαν). Η εξέλιξη του σεναρίου είναι σχεδόν όμοια με αυτή της όπερας Λα Τραβιάτα.Το 2006, το Αμερικάνικο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο τοποθέτησε το Moulin Rouge! στην 25η θέση των καλύτερων μιούζικαλ όλων των εποχών!

Βραβεία:

• Όσκαρ Σκηνικών
• Όσκαρ Κουστουμιών
• Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας - Κωμωδία ή Μιούζικαλ
• Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας - Κωμωδία ή Μιούζικαλ (Νικόλ Κίντμαν)
• Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Μουσικής
• Producer's Guild Award Καλύτερης Ταινίας
• National Board of Review Award Καλύτερης Ταινίας
• National Board of Review Award Καλύτερης Β' Αντρικής Ερμηνείας (Τζιμ Μπροαντμπέντ)
• BAFTA Καλύτερης Μουσικής
• BAFTA Καλύτερης Β' Αντρικής Ερμηνείας (Τζιμ Μπροαντμπέντ)
• BAFTA Καλύτερου Ήχου

ΕΒΙΤΑ
Η  Εβίτα αποτελεί μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του ομώνυμου μιούζικαλ των Άντριου Λόιντ Βέμπερ (μουσική) και Τιμ Ράις (στίχοι) και σκηνοθετήθηκε από τον Άλαν Πάρκερ. Πρωταγωνιστούν οι Μαντόνα, Αντόνιο Μπαντέρας και Τζόναθαν Πράις. Το μιούζικαλ βασίζεται στα γεγονότα που συνδέθηκαν με την άνοδο στην εξουσία του Χουάν Περόν στην Προεδρία της Αργεντινής και στο ρόλο που διαδραμάτισε σε αυτά η δεύτερη σύζυγός του, Εύα Περόν. Η τελευταία, εκτός από Πρώτη Κυρία της Αργεντινής, έλαβε τον τίτλο του «πνευματικού ηγέτη» της χώρας και ήταν τόσο λαοφιλής που έμεινε στην ιστορία με το χαϊδευτικό της όνομα: «Εβίτα».

Η ταινία έτυχε θερμής υποδοχής από τους κριτικούς και προτάθηκε για πέντε βραβεία Όσκαρ. Τελικά κέρδισε αυτό του Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το «You Must Love Me». Επίσης προτάθηκε για πέντε Χρυσές Σφαίρες και κέρδισε τις τρεις: Καλύτερης Ταινίας – Κωμωδία ή Μιούζικαλ, Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού («You Must Love Me») και Καλύτερης Ηθοποιού σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ (Μαντόνα).

Η νεαρή και άσημη Εύα Ντουάρτε, ξεκινά από την επαρχιακή πόλη της για το Μπουένος Άιρες με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Χρησιμοποιεί μια σειρά εραστών για αν ανέλθει βήμα προς βήμα κοινωνικά και να γίνει πετυχημένη ηθοποιός του κινηματογράφου και του ραδιοφώνου. Σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση γνωρίζει τον υψηλόβαθμο στρατιωτικό Χουάν Περόν και τον βοηθά σε μια ταραγμένη πολιτικά εποχή να ανέλθει στο ανώτατο αξίωμα της Αργεντινής. Χάρις στις φιλανθρωπίες και για τη φυσική της απέχθεια προς την αριστοκρατική τάξη γίνεται ιδιαίτερα αγαπητή από τον απλό λαό που τη θεωρεί αγία, παρά τα όποια ατοπήματα της ζωής και της πολιτικής της καριέρας. Εκείνη συνεχίζει να υποστηρίζει το έργο του συζύγου της μέχρι το θάνατό της, το 1952, σε ηλικία 33 ετών.
Αφηγητής του έργου είναι ένας νεαρός με το όνομα «Τσε», ένας χαρακτήρας βασισμένος σε υπαρκτή ιστορική προσωπικότητα, τον Αργεντίνο Τσε Γκεβάρα. Δεν υπάρχει ωστόσο, ιστορική απόδειξη πως η Εύα Περόν συναντήθηκε ποτέ με τον Γκεβάρα, η εμφάνισή του σαν χαρακτήρα είναι καθαρά συμβολική και προσωποποιεί τον ανώνυμο Αργεντίνο πολίτη. Σε όλο το έργο ο Τσε είναι αυτός που αντιμετωπίζει πότε με χιούμορ και πότε με ελαφρά ειρωνεία της πράξεις της Εύας, κατά την άνοδό της στην κοινωνική κλίμακα. Στο τέλος του έργου, οι δύο χαρακτήρες συναντώνται σε ένα όνειρο και έρχονται αντιμέτωποι ιδεολογικά, ενώ χορεύουν βαλς.

Σικάγο

Το Σικάγο (Chicago) εκανε πρεμιέρα στο Σικάγο στις 27 Δεκεμβρίου 2002 και στις υπόλοιπες πόλεις της Αμερικής στις 24 Ιανουαρίου 2003. Στην Ελλάδα η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 21 Φεβρουαρίου 2003. Η ταινία αποτελεί μια διασκευή του θεατρικού ομώνυμου μιούζικαλ που σκηνοθετήθηκε από τον Ρομπ Μάρσαλ, ενώ η διασκευή για την μεγάλη οθόνη έγινε από τον Μπιλ Κόντον. Το Chicago βραβεύτηκε με έξι βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Β' Γυναικείας Ερμηνείας, Καλύτερου Ήχου, Καλύτερο Μοντάζ, Καλύτερα Κοστούμια, Καλύτερα Σκηνικά) και τρεις Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Ταινίας - Κωμωδία ή Μιούζικαλ, Καλύτερη Α' Γυναικεία Ερμηνεία - Κωμωδία ή Μιούζικαλ για τη Ρενέ Ζελβέγκερ και Καλύτερη Α' Αντρική Ερμηνεία - Κωμωδία ή Μιούζικαλ για τον Ρίτσαρντ Γκιρ). Ήταν η πρώτη ταινία μιούζικαλ που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Oliver! (1968). Οι παγκόσμιες εισπράξεις της ταινίας έφτασαν τα 306,403,013 δολάρια.

Η ταινία επικεντρώνεται γύρω από τις ιστορίες της Βίλμα Κέλυ (Velma Kelly) και της Ρόξυ Χαρτ(Roxie Hart), που είχαν καταδικαστεί με τη θανατική ποινή για φόνο, στο Σικάγο της δεκαετίας του 1920. Η Βίλμα, που είναι επαγγελματίας χορεύτρια, και η Ρόξυ, μια νοικοκυρά που θέλει να γίνει σταρ, παλεύουν για τη δόξα που θα τις κρατήσει μακριά από τη θηλιά. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, Ρενέ Ζελβέγκερ, Ρίτσαρντ Γκιρ, Κουίν Λατίφα, Τζον Σ. Ρέιλλυ και Λούσι Λιου.


 ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΟΠΕΡΑΣ
Η ταινία προβλήθηκε το 2004 με πρωταγωνιστές τους :Τζέραρντ Μπάτλερ, Μίνι Ντράιβερ, Πάτρικ Ουίλσον, Μιράντα Ρίτσαρντσον, Εμι ΡόσαμΗ φωνή του την καλεί... Η νεαρή Σοπράνο Κριστίν νομίζει ότι είναι «Ο Aγγελος της Μουσικής», φύλακας και προστάτης της. Μόνο η Μαντάμ Γκιρί, γνωρίζει ότι ο μυστηριώδης αυτός άγνωστος είναι το Φάντασμα, ένας παραμορφωμένος μουσικός που ζει στις κατακόμβες κάτω από την Όπερα του Παρισιού, σκορπώντας τον τρόμο στους καλλιτέχνες... Το «Φάντασμα της Οπερας» είναι ο απόλυτος ύμνος στον ανεκπλήρωτο έρωτα, στο πάθος της δημιουργίας και τη λυπηρή αποδοχή μιας μοίρας δέσμιας του διαφορετικού, του ασυνήθιστου, που η ανθρώπινη φύση αρνείται να δεχτεί.

Ο ΦΟΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΕΑΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΦΛΙΤ

 Ο Σουίνι Τοντ, ο κουρέας που τάιζε με το κρέας των πελατών του όλο το δικαστικό σύστημα του Λονδίνου είναι πρόσωπο φανταστικό, αλλά όχι δημιούργημα ενός ανθρώπου. Πρόκειται για "αστικό θρύλο", για διάδοση που πήρε μυθικές διαστάσεις στη φαντασία των "αθλίων" του Λονδίνου.

Σε μια τεράστια πόλη, όπου τα σκοτεινά, υγρά και βρώμικα δρομάκια ήταν περισσότερα από τους μεγάλους φωτισμένους δρόμους, τα ορφανά παιδιά περισσότερα από τα παιδιά με γονείς, οι άστεγοι περισσότεροι από τους ανθρώπους που είχαν πού να μείνουν και οι πόρνες περισσότερες από τις τίμιες κυρίες, ο Σουίνι Τοντ λειτούργησε σαν σύμβολο της εξαθλίωσης του ανθρώπινου όντος. Καλά να δολοφονεί τους πελάτες του (στα ορφανοτροφεία και τα πτωχοκομεία δολοφονούνταν καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι). Καλά να κλέβει τα θύματά του (κάθε 'Αγγλος επιχειρηματίας έκλεβε τους εργάτες του). Αλλά να ψιλοκόβει τους νεκρούς και να τους δίνει στην ερωμένη του για να φτιάξει τις καλύτερες κρεατόπιτες του Λονδίνου, με τις οποίες τρέφονταν όλοι οι εργαζόμενοι στα δικαστήρια και στα δικηγορικά γραφεία! Αυτό είναι καθαρή διαμαρτυρία. Διαμαρτυρία των ανθρώπων που μετέδιδαν -από στόμα σε στόμα- τον θρύλο.

Αυτό που έκανε ο Σουίνι Τοντ ήταν το ίδιο το σύστημα. Και όντως έτσι ήταν. Γιατί ένας άλλος θρύλος, με περισσότερες πιθανότητες να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα αυτός- λέει πως στη διάρκεια του 15ου αιώνα, ένας άλλος δολοφόνος, ο Σάουνι Μπιν, ζούσε σε μια παραθαλάσσια σπηλιά της Σκοτίας με τη γυναίκα, τα παιδιά και τα αμέτρητα εγγόνια τους, σκοτώνοντας και τρώγοντας τους περαστικούς. Όταν οι Αρχές βρήκαν πεταμένα μέλη των θυμάτων (παστωμένα για την ακρίβεια) και κατάφεραν να συλλάβουν τους κανίβαλους, τους μετέφεραν στις τρομερές φυλακές του Νιουγκέιτ και τους καταδίκασαν σε... διαμελισμό! Τους έκοψαν κομμάτια μπροστά στο συγκεντρωμένο πλήθος!

Σε μια κοινωνία άκρως ανθρωποφάγα, ο θρυλικός κουρέας έγινε "διδακτικό" ή και "απολαυστικό" (μ' εκείνον τον τρόπο που απολαμβάνει ο εξαθλιωμένος άνθρωπος τον θάνατο των άλλων) παραμύθι.

DREAMGIRLS

Οι Dreamettes είναι ένα μουσικό τρίο που αποτελείται από τις: Deena Jones (Beyonce Knowles), Effie White (Jeniffer Hudson) και Lorrell Robinson (Anika Noni Rose) και συμμετέχει σε διαγωνισμό ανάδειξης ταλέντων όπου και αποτυγχάνει να βραβευθεί. Εκεί τις βλέπει για πρώτη φορά ο έμπορος αυτοκινήτων Curtis Taylor Jr. (Jamie Foxx) και τις πείθει να τις αναλάβει ως manager καθώς αντιλαμβάνεται πως με τη βοήθειά του τα πάντα μπορεί να συμβούν. Μαζί με τον C.C. White, αδελφό της Effie και μόνιμο συνθέτη και χορογράφο της ομάδας, καταφέρνει να τις βάλει ως backup singers του θρυλικού James 'Thunder' Early (Eddie Murphy) όπου τα καταφέρνουν περίφημα. Η εξέλιξή τους είναι μεγάλη, αλλά όταν η στιγμή που περίμεναν τόσα χρόνια φτάσει: να τραγουδήσουν μόνες τους ως πρώτο όνομα, ο Curtis και ο C.C. αποφασίζουν να τοποθετήσουν βασική φωνή του σχήματος την όμορφη Deena στη θέση που κρατούσε χρόνια η καλύτερη φωνητικά Effie, η οποία και αποχωρεί όταν διαπιστώνει πως μόνο προσωρινή δεν είναι αυτή η απόφαση. Στη συνέχεια παρακολουθούμε την άνοδο των Dreams πλέον, που περνούν από το r&b στη disco και στα top charts με νέο μέλλος την Michelle Morris (Sharon Leal) και τις προσπάθειες του Curtis, που έχει παντρευτεί και δείχνει να ελέγχει απόλυτα την Deena, για όλο και περισσότερο κέρδος, τη στιγμή που η Effie έχει εξαφανιστεί για σχεδόν μια δεκαετία έχοντας ταυτόχρονα αποκτήσει και παιδί από τον Curtis. Η καλλιτεχνική άνοδος και πτώση των Dreamgirls και όλες οι σημαντικές στιγμές ανάμεσά τους.
Η ταινία αποτελεί μεταφορά του επιτυχημένου ομώνυμου musical του Broadway του 1981. Το σενάριο είναι βασισμένο στην roller-coaster διαδρομή του συγκροτήματος 'The Supremes' και η τραγουδίστρια - μέλος τους, Mary Wilson, υποστήριξε πως βρίσκεται πολύ κοντά στην πραγματικότητα. Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Bill Condon («Gods And Monsters», «Kinsey») και καταφέρνει να βρει μια σωστή musical ισορροπία και να μην χάσει το παιχνίδι. Όπως και σε κάθε επιτυχημένο musical πολύ δουλειά φαίνεται ότι έγινε από την παραγωγή σε σκηνικά, κοστούμια και φωτισμό. Η μουσική που χρησιμοποιείται προέρχεται μερικώς απο τη θεατρική παράσταση, ενώ έχουν γραφτεί και πρωτότυπα κομμάτια για την ταινία. Τρία από αυτά βρίσκονται στην πεντάδα των υποψήφιων για Oscar τραγουδιών! Ξεχωρίζει το σπαρακτικό 'And I Am Telling You' της Jennifer Hudson που πραγματοποιεί το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, προερχόμενη απο το reality American Idol, διεκδίκησε τον ρόλο της Effie ανάμεσα σε 783 υποψήφιες, καταφέρνοντας να κερδίσει τον θαυμασμό όλων, τη Χρυσή Σφαίρα Δεύτερου Γυναικείου Ρόλου, το ίδιο βραβείο απο την Ένωση Ηθοποιών και το ίδιο θα κάνει και την 25η Φεβρουαρίου στα Oscars. Για Oscar Δεύτερου Ρόλου προτάθηκε και ο Eddie Murphy (επίσης νικητής στις Σφαίρες και στα S.A.G.) ο οποίος δείχνει εκτός από το ότι διαθέτει καλή φωνή και να απολαμβάνει το ρόλο του εξαρτημένου star σε κάθοδο. Η Beyonce για πρώτη φορά σε μεγάλο ρόλο δεν τα πάει άσχημα αλλά στο πρώτο μισό είναι κάπως εξαφανισμένη κυρίως εξαιτίας της Hudson που κλέβει την παράσταση σε κάθε σκηνή που βρίσκεται εντός πλάνου. Ο Jamie Foxx παρουσιάζεται χαλαρός στον σημαντικό ρόλο του Curtis με την κυνικότητα και το στυλάκι του. Επίσης η ταινία κατέχει πλέον το ρεκόρ των περισσότερων υποψηφιοτήτων για Oscar (8) χωρίς σε αυτές να περιλαμβάνεται υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία!

Ο ΜΑΓΟΣ ΤΟΥ ΟΖ
Περισσότερα από εξήντα χρόνια έχουν περάσει, από τότε που οι θεατές ακολούθησαν για πρώτη φορά τα βήματα της Ντόροθυ στο μαγικό βασίλειο του «Μάγου του Οζ», κι όμως ο υπέροχος αυτός, βουτηγμένος στο Technicolor, κόσμος μοιάζει να μην ξεθώριασε ποτέ. Τα παράξενα, μερικές φορές λίγο τρομακτικά αλλά πάντοτε αστεία πλάσματά του φαίνεται να μην σταμάτησαν ούτε στιγμή το πολύβουο πανηγύρι τους. Ο δρόμος με τα κίτρινα τούβλα δεν έπαψε ποτέ να ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε σκοτεινά δάση αλλά και ανθισμένα λιβάδια, μέχρι το σμαραγδένιο παλάτι. Ή αλλιώς, τον κόσμο των ονείρων. Γιατί, οι ήρωες της ταινίας δεν κουράστηκαν να αναζητούν το όνειρό τους, το μικρό, μεγάλο τους όνειρο, κάπου εκεί «πέρα από το ουράνιο τόξο». Ακόμα κι αν αυτό που έψαχναν ήταν πολύ πιο κοντά από όσο φαντάζονταν. Ακόμα κι αν βρισκόταν κιόλας μέσα στην καρδιά τους.
Σε μία φάρμα, στις απέραντες, έρημες εκτάσεις του Κάνσας μεγαλώνει με τους ηλικιωμένους θείους της μία ορφανή κοπέλα, η δωδεκάχρονη Ντόροθυ, προσπαθώντας με το τραγούδι της να ακολουθήσει τα χελιδόνια μακριά από τον άχρωμο εκείνο τόπο. Μέχρι που μία μέρα, τελείως απροσδόκητα φτάνει εκεί που πάντα ονειρευόταν, σε έναν κόσμο γεμάτο μελωδίες και λάμψη, χαρά και καλοσύνη, ελπίδα και αθωότητα. Σε ένα κόσμο όπου οι ουρανοί είναι γαλάζιοι και όσα τολμάς να ονειρευτείς γίνονται πραγματικότητα. Σε έναν κόσμο όπου οι έγνοιες στάζουν σαν σταγόνες λεμονιού, ακριβώς όπως έλεγε το τραγούδι της: στο βασίλειο του Μάγου του Οζ. Εκεί γνωρίζει την καλή μάγισσα Glinda και την κακή μάγισσα της Δύσης, σύμμαχο και εχθρό αντίστοιχα στο ταξίδι της προς τον Μάγο του Οζ. Ο δρόμος με τα κίτρινα τούβλα την οδηγεί πρώτα στο Σκιάχτρο, που ονειρεύεται να είχε μυαλό, τον Τενεκεδένιο, που ξέχασαν να του βάλουν καρδιά και το δειλό Λιοντάρι. Οι τέσσερίς τους φτάνουν ως το παλάτι του Μάγου, από τον οποίο ο καθένας ζητά αυτό που πάντα επιθυμούσε. Κάπως έτσι, όμως, ξεκινούν και οι περιπέτειές τους.
Ο «Μάγος του Οζ» δεν είναι απλώς μία κλασσική ταινία. Αποτελεί τον ίδιο τον ορισμό του «κλασσικού κινηματογραφικού έργου». Όλα ξεκίνησαν το 1899, όταν ο Frank Baum επινόησε ένα παραμύθι για τα παιδιά του. Το παραμύθι εκδόθηκε το 1900 και έκτοτε άλλα 39 βιβλία τυπώθηκαν, με θέμα τις περιπέτειες στο μαγικό κόσμο του Οζ. Όταν βγήκε στις αίθουσες το 1939, μετά από ατελείωτες παρασκηνιακές περιπέτειες (αρκεί να σημειωθεί μονάχα ότι τέσσερα άτομα πέρασαν από την καρέκλα του σκηνοθέτη μέχρι την ολοκλήρωση του έργου), όλοι μιλούσαν για μια τεράστια εμπορική αποτυχία Αυτό που ακολούθησε όμως ήταν κάτι παραπάνω από πρωτοφανές: δεκάδες διασκευές, θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές, αμέτρητες συζητήσεις σχετικά με τα μυστικά σύμβολα της ταινίας, κυρίως τα υποτιθέμενα πολιτικά μηνύματα και την προτροπή προς τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, μία πρωταγωνίστρια (Judy Garland) που συγκαταλέχθηκε στις λαμπρότερες και -φυσικά- τραγικότερες χολιγουντιανές μορφές. Πάνω από όλα όμως, τραγούδια που επανέρχονται στη σκέψη των θεατών με την ίδια γλύκα που κουβαλούν οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας και πάνω απΑ όλα μία από τις ωραιότερες ιστορίες για την αγάπη, το θάρρος, την πίστη στον εαυτό μας και τους ανθρώπους που νοιάζονται για μας.
Ένα αληθινό κινηματογραφικό αριστούργημα για παιδιά και για όσους τολμούν να ακούσουν και πάλι τη φωνή του παιδιού που κάποτε υπήρξαν.

MAMMA MIA

Ήταν καλοκαίρι του 2008 όταν προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες η κινηματογραφική μεταφορά της μουσικοχορευτικής θεατρικής παράστασης «Mamma mia», η οποία βασίζεται σε 22 μουσικά κομμάτια του γνωστού σουηδικού συγκροτήματος Abba, που το 1974 κέρδισε το διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι «Waterloo». Παραγωγοί της ταινίας, ο Τομ Χανκς (Tom Hanks) και η ελληνικής καταγωγής σύζυγός του Ρίτα Γουίλσον (Rita Wilson). Τα γυρίσματα που πραγματοποιήθηκαν το 2007, έγιναν κατά κύριον λόγο στις Σποράδες (Σκιάθος, Σκόπελος) και κατά δεύτερον στο Πήλιο και την Κέρκυρα.
Σύμφωνα με το σενάριο της ρομαντικής αυτής κωμωδίας, η Ντόνα (Μέριλ Στριπ), ένα άλλοτε «παιδί των λουλουδιών», ζει στο φανταστικό ελληνικό νησί «Καλοκαίρι», κερδίζοντας το ψωμί της από ένα μικρό ετοιμόρροπο ξενοδοχείο που διατηρεί. Η κόρη της Σόφι (Αμάντα Σέιφριντ), που ετοιμάζεται για τον γάμο της, επιθυμεί αυτή την σημαντική στιγμή της ζωής της να είναι δίπλα της και ο πατέρας της. Το θέμα όμως είναι ότι δεν γνωρίζει ποιος είναι αυτός, καθώς η μητέρα της, δεν της αποκάλυψε ποτέ ποιος είναι. Μέχρι που πέφτει στα χέρια της το ημερολόγιο της μητέρας της. Εκεί ανακαλύπτει ότι την περίοδο της σύλληψής της, η μητέρα της είχε τρεις ταυτόχρονες σχέσεις. Μπροστά σ” αυτό το αδιέξοδο η Σόφι, αποφασίζει τότε να καλέσει στον γάμο της και τους τρεις πιθανούς πατεράδες της (Πιρς Μπρόσναν, Κόλιν Φερθ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ), κρυφά από την μητέρα της. Έτσι, οι τρεις αυτοί, άγνωστοι μεταξύ τους άντρες, αποδεχόμενοι την πρόσκληση, έρχονται στο ειδυλλιακό νησί και τότε αρχίζουν να ξυπνούν οι αναμνήσεις…
Η νοσταλγική αυτή ταινία, παρά το απλοϊκό της σενάριο και ίσως κάποιες σκηνές που θυμίζουν λίγο «κιτς», έκανε θραύση παγκοσμίως κι εκτός από το δυνατό σημείο της, το μουσικό, ένας κύριος ενισχυτικός παράγοντας ήταν και οι πανέμορφες σκηνές των ελληνικών τοπίων που προβάλλονται μέσα από την ταινία: Το απέραντο γαλάζιο, τα γραφικά σπίτια, τα πλακόστρωτα δρομάκια και το μείγμα της καταπράσινης φύσης με το άγριο τοπίο. Αμέσως μετά την προβολή της, πολλοί ξένοι άρχισαν να εκδηλώνουν την επιθυμία να τελέσουν τον γάμο τους στο μαγευτικό νησί, ενώ κάποιοι άλλοι θέλησαν να ζήσουν αυτή την εμπειρία κάνοντας τον γάμο τους για δεύτερη φορά!


Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 

 (The Lion King)προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Ιουνίου 1994 από τη Walt Disney Pictures. Το σενάριο δανείζεται στοιχεία από ιστορίες της Βίβλου με τον Ιωσήφ και τον Μωυσή αλλά και από το μυθιστόρημα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Άμλετ. Η ταινία έμεινε για χρόνια η υψηλότερη σε εισπράξεις ταινία κινουμένων σχεδίων έως ότου ξεπεράστηκε το 2003 από το Ψάχνοντας τον Νέμο (Finding Nemo, 2003), ωστόσο είναι μέχρι σήμερα η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία κινουμένων σχεδίων παραδοσιακού σχεδιασμού, και στην ποιότητά της θεωρείται κορυφαία μέχρι και σήμερα.
Η ταινία ανήκει επίσης στην περίοδο που είναι γνωστή ως Αναγέννηση της Ντίσνεϋ. Η ταινία γνώρισε τεράστια επιτυχία και δέχτηκε αρκετά καλές κριτικές παγκοσμίως, με εισπράξεις που έφτασαν τα $951 εκατομμύρια. Ήταν η μεγαλύτερη σε εισπράξεις ταινία του 1994 και σήμερα είναι η 16η σε εισπράξεις παγκοσμίως,ενω κέρδισε Οσκαρ μουσικής & τραγουδιού!
Ένα χρόνο μετά το 1995 προβλήθηκε στην τηλεόραση μια σειρά με πρωταγωνιστές τους Τιμόν & Πούμπα ενώ το 1998 βγήκε συνέχεια με τίτλο Ο Βασιλιάς των Λιονταριών II: Το Βασίλειο του Σίμπα (The Lion King II: Simba's Pride) και το 2004 κυκλοφόρησε μια τρίτη ταινία παράλληλη της πρώτης με τίτλο Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα (The Lion King 1 1/2). Το 2011 Ο Βασιλιάς των Λιονταριών προβάλετε σε 3D στους κινηματογράφους.

Mary Poppins

 Η Τζέιν και ο Μάικλ είναι τα κακομαθημένα παιδιά ενός πλούσιου τραπεζίτη και μιας αγωνίστριας σουφραζέτας. Οι πολυάσχολοι γονείς δεν ασχολούνται καθόλου μαζί τους αφήνοντας τους στα χέρια των νταντάδων που όμως πολύ γρήγορα εγκαταλείπουν την μάχη. Μέχρι που καταφτάνει η Μαίρη Πόπινς με τις μαγικές της ικανότητες που: θα τους χαλιναγωγήσει προσδίδοντας νόημα στην ζωή τους. Η μπέιμπι-σίτερ με την ομπρελίτσα που βγάζει από την τσάντα της πορτμαντό και τεράστιους καθρέφτες, η Μαίρη Πόπινς που μάγεψε τις προηγούμενες γενιές με τα απίθανα καμώματα της σίγουρα θα παρασύρει τις νεότερες. Η παραγωγή του Ντίσνεϋ, εξαιρετικά φροντισμένη, συνδυάζει κάτι αρκετά πρωτότυπο για την εποχή του: το καρτούν, την μυθοπλασία με ηθοποιούς, το μιούζικάλ, το χορό, κλπ.. Τα μαγικά τρικ, οι πολύχρωμες εικόνες, οι αξέχαστες μελωδίες, το απολαυστικό κλίμα, είναι σίγουρο ότι θα γοητέψουν μικρούς και μεγάλους τηλεθεατές τις ημέρες των εορτών. Η ταινία βραβεύτηκε με πέντε Όσκαρ, μεταξύ των οποίων το Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας στην Τζούλι Άντρους, το Όσκαρ Μουσικής και το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού ("Chim Chim Cheree").