Το Vanity Fair έγινε 100 έτων!

Σε μια εποχή όπου τα πάντα αλλάζουν με την ταχύτητα του φωτός, όπου ιστορικές εφημερίδες είτε κλείνουν είτε αλλάζουν ιδιοκτήτες και όπου όλοι μιλάνε για το τέλος των εντύπων, το αμερικανικό περιοδικό «Vanity Fair» εορτάζει τα εκατοστά του γενέθλια.
Πρόκειται πραγματικά για έναν εντυπωσιακό άθλο που διαψεύδει όσους προβλέπουν την εξαφάνιση του «χαρτιού».

Το τεύχος Οκτωβρίου που κυκλοφόρησε την περασμένη Πέμπτη στις ΗΠΑ έχει στο εξώφυλλό του το μοντέλο Κέιτ Απτον, φωτογραφημένη από τη διάσημη φωτογράφο Ανι Λίμποβιτς. Η Κέιτ κρατάει μια μικρή τούρτα με ένα κεράκι αναμμένο - αναφορά στον έναν αιώνα που εκδίδεται το περιοδικό, το πρώτο τεύχος του οποίου κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1913.

Στις σελίδες του η Κέιτ αναπαράγει πόζες που παραπέμπουν στο πρώτο εκείνο τεύχος. Ο διευθυντής του περιοδικού Γκρέιντον Κάρτερ ζήτησε από δέκα μεγάλα ονόματα της σόουμπιζ, ανάμεσα στους οποίους και ο δημιουργός του «Downton Abbey» Τζούλιαν Φέλοους, να γράψουν από ένα δοκίμιο εμπνευσμένο από κάθε δεκαετία που κυκλοφορεί το περιοδικό. Επίσης δημοσιεύει ένα μεγάλο αφιέρωμα με τις καλύτερες φωτογραφίες των μάγων του φακού που συνεργάζονται με το περιοδικό και στους οποίους, εκτός από τη Λίμποβιτς, περιλαμβάνονται ο Μπρους Γουέμπερ και ο Μάριο Τεστίνο. 

 Το 1913 ο εκδότης Κοντέ Ναστ αγόρασε το ανδρικό περιοδικό μόδας «Dress» και το μετονόμασε «Dress & Vanity Fair». Το 1914 το «Dress» καταργήθηκε και έμεινε μόνο το «Vanity Fair», που στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «Το Παζάρι της Ματαιοδοξίας». Πολύ σύντομα έγινε το απαραίτητο ανάγνωσμα για την καλή κοινωνία της εποχής. Από τα πρώτα ονόματα που συνεργάστηκαν με το περιοδικό ήταν οι λογοτέχνες Ντόροθι Πάρκερ, Ρόμπερτ Μπέντσλι και Ρόμπερτ Σέργουντ, που ήταν και τα ηγετικά στελέχη του περίφημου «στρογγυλού τραπεζιού» του ξενοδοχείου «Algonquin», που βρισκόταν ένα τετράγωνο μακριά από τα γραφεία του περιοδικού.

Ο τότε διευθυντής του περιοδικού Φρανκ Κράουνινσιλντ κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω του μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της λογοτεχνίας της εποχής. Για παράδειγμα, στο τεύχος του Ιουλίου του 1923 μπορούσε κανείς να διαβάσει κείμενα του Αλντους Χάξλι, του Τ. Σ. Ελιοτ και της Γκέρτρουντ Στάιν.

Το 1915 μπορούσε να υπερηφανεύεται ότι είχε τις περισσότερες διαφημίσεις από κάθε άλλο αμερικανικό περιοδικό. Η επιτυχία συνεχίστηκε τη δεκαετία του 1920, αλλά λίγα χρόνια αργότερα ήταν και το «Vanity Fair» μια από τις παράπλευρες απώλειες του οικονομικού κραχ. Παρά το γεγονός ότι η κυκλοφορία του ανερχόταν σε 90.000 τεύχη, αριθμός ιδιαίτερα εντυπωσιακός για την εποχή, τα συνεχώς μειούμενα διαφημιστικά έσοδα ανάγκασαν τον Κόντε Ναστ το 1936 να αναστείλει την έκδοσή του και να συγχωνεύσει το περιοδικό με τη «Vogue». 

 Τον Φεβρουάριο του 1983 το περιοδικό άρχισε και πάλι να κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Conde Nast με προσανατολισμό προς την ποπ κουλτούρα, τη μόδα και την πολιτική. Ο πρώτος του διευθυντής ήταν ο Ρίτσαρντ Λοκ, που έναν χρόνο αργότερα αντικαταστάθηκε από την Τίνα Μπράουν, που διετέλεσε διευθύντριά του ως το 1992. Ηταν η εποχή της χρυσής εποχής για το «Vanity Fair». Με εξώφυλλα στα οποία πόζαραν οι μεγαλύτεροι σταρ του Χόλιγουντ και θεματολογία στην οποία δινόταν έμφαση στη μόδα, αλλά και στην πολιτική. 

 Το τεύχος που έκανε ρεκόρ πωλήσεων ήταν εκείνο του Αυγούστου του 1991, στο οποίο η Ντέμι Μουρ πόζαρε για τον φακό της Λίμποβιτς έγκυος και γυμνή. Η κυκλοφορία του συγκεκριμένου τεύχους ξεπέρασε τα 1,2 εκατομμύρια αντίτυπα.
Σήμερα η κυκλοφορία του κινείται γύρω στις 900.000 αντίτυπα, ενώ μεγάλη έμφαση δίδεται και στην ηλεκτρονική του έκδοση. Κάθε χρόνο διοργανώνει στο Χόλιγουντ ένα μεγάλο πάρτι μετά την απονομή των Οσκαρ, όπου δίνουν το «παρών» τα μεγαλύτερα αστέρια της αμερικανικής σόουμπιζ. 

πηγή:www.tovima.gr